دی-تیواریتریتول (DTE) – 1,4-Dithioerythritol (DTE)

دی-تیواریتریتول (DTE) ایزومر اپیمر DTT (دی-تیوتریتول) است و خواص شیمیایی و کاربردهای بسیار مشابهی با آن دارد. این ماده نیز یک عامل احیاکننده قوی برای پیوندهای دی‌سولفیدی در پروتئین‌هاست. تفاوت اصلی DTE و DTT در آرایش فضایی گروه‌های هیدروکسیل آن‌هاست؛ در حالی که DTT تمایل بیشتری به تشکیل ساختار حلقوی پایدار در حالت اکسید شده دارد (که آن را به احیاکننده کمی قوی‌تر تبدیل می‌کند)، DTE نیز پتانسیل ردوکس بسیار نزدیکی دارد و در اکثر پروتکل‌های آزمایشگاهی می‌توانند به جای هم استفاده شوند.

با این حال، در برخی موارد خاص و آنزیم‌های بسیار حساس، ممکن است به دلایل فضایی (Steric hindrance) یکی بر دیگری ترجیح داده شود. DTE معمولاً برای احیای پیوندهای دی‌سولفیدی در پروتئین‌هایی که دسترسی به آن‌ها دشوار است یا در بافرهای کریستالیزاسیون خاص استفاده می‌شود. مانند DTT، این ماده نیز باید در برابر اکسیداسیون محافظت شود و محلول‌های آن ناپایدار هستند.

کاربردها و مصارف

• جایگزین DTT در واکنش‌های احیای پروتئین.
• محافظت از گروه‌های تیول آنزیم‌ها.
• آماده‌سازی نمونه برای الکتروفورز و وسترن بلات.

نکات ایمنی

• بو: بوی نامطبوع گوگرد دارد (کمتر از مرکاپتواتانول).
• نگهداری: در یخچال (۲-۸ درجه).